Sula Imíonn Tú: Cuimhnigh ar an Scríobadh Éileamh

Sula n-imíonn tú

Sula suífidh tú ar an bhfaiche agus féachaint ar stair Texas ardú trasna na Gonzales Memorial Museum, cuidíonn sé a mheabhrú nach raibh Gonzales amháin an áit ar thosaigh an fhriotaíocht. Bhí sé ar cheann de na chéad áiteanna freisin inar íocadh gnáth-theaghlaigh an praghas air. Is iad an gunna, an bhratach, agus an chéad lámhaigh na codanna atá ar eolas ag daoine. Is é an Scrape Rúidbhealach an chuid nach ndéanann go leor. Ach más mian leat an mothúchán thíos Texas Legacy in Lights a thuiscint, caithfidh tú an scéal seo a thabhairt leat nuair a thagann tú.

Go luath i mí an Mhárta 1836, bhí an baile ina gcónaí cheana féin taobh istigh d'iarmhairtí na réabhlóide. Glacadh leis an Dearbhú Texas Saoirse an 2 Márta. Thit an Alamo ar an 6 Márta. Sa Gonzales bhí mná, leanaí, agus baill teaghlaigh níos sine ag fanacht ar fhocal ó na fir a chuaigh i dtreo na troda. Nuair a tháinig Susanna Dickinson le deimhniú go raibh an Alamo tite agus nár léiríodh aon trócaire ann, níor tharla an eagla i Gonzales de bheith teibí. Tháinig sé láithreach. Thug tost bealach don bhrón. Ní raibh an cogadh áit éigin eile a thuilleadh.

Bhí Sam Houston i Gonzales ag an nóiméad sin, ag iarraidh fir a bhailiú, scaoll a bhainistiú, agus an méid a bhí fágtha den arm Teacsach a chaomhnú. Thuig sé nach bhféadfaí an baile a choinneáil. Tugadh orduithe. Bhí ar na neamhchomhraiceoirí imeacht, agus dódh Gonzales é féin ionas nach mbeadh sé úsáideach d'arm Mheicsiceo a bhí ag teacht chun cinn. In aon oíche amháin, b'éigean do theaghlaigh nár thosaigh ach le déanaí ag tógáil tithe, ag plandáil páirceanna, agus ag déanamh beatha ar an teorainn beagnach gach rud a thréigean. Fágadh i luaithreach an áit a ndeachaigh an Réabhlóid i láthair an phobail.

Tugadh an Scrape Eitilte ar an eitilt frantic sin, ach is lú an fhuaim atá leis an bhfrása ná an réaltacht. Ní aslonnaithe néata a bhí anseo. Cúlú éadóchasach a bhí ann trí cheann de na fuaráin is fuaire agus is fliche arbh fhéidir le daoine cuimhneamh orthu sa réigiún. Ba bheag vaigín, beagán ainmhithe, agus an iomarca daoine nach raibh de rogha acu ach siúl. Bhog mná torracha, baintreacha, daoine scothaosta, leanaí beaga, agus daoine breoite tríd an mbáisteach, an láib, agus an t-uisce ag ardú gan mórán lamháil earráide. Ní raibh siad ag taisteal i dtreo sábháilteachta go compordach. Bhí siad ag iarraidh gan bás a fháil sular shroich siad é.

Níorbh dhídeanaithe gan ainm iad na daoine sa líne chúlaithe sin. Gonzales tá cuimhne fós ar shaolta ar leith. Ní raibh Sarah Eggleston ach cúig bliana déag agus go trom ag iompar clainne. Bhí Nancy Cottle ag súil le cúpla. Bhí Elizabeth Kent ag iarraidh naonúr leanaí a chothú agus a bhogadh. Fágadh Mary Millsap, atá dall agus freagrach as seachtar leanaí, taobh thiar den mhearbhall ag pointe amháin agus fuarthas í i bhfolach sa bhfo-scuab le go bhféadfaí í féin agus a teaghlach a thabhairt chun cinn. Baineann scéalta mar seo leis mar go dtarraingíonn siad an Scrape Reatha amach as an gcatagóir imeachtaí agus cuireann siad ar ais go dtí leibhéal an teaghlaigh, an choirp agus an eagla é.

Bhí an chéad champa tar éis Gonzales a fhágáil sa cheantar a chuimhnítear inniu mar an Sam Houston Darach. Ach níor tháinig deireadh leis an gcruatan ansin. Bhí na bóithre bocht nó ní raibh siad ann. Bhí aibhneacha ata. Theip ar bhróga. Bhí bia ar siúl gearr. scaipeadh breoiteachta. Nochtadh a rinne an cath nach bhféadfadh go minic. Fuair ​​leanaí agus naíonáin bás de bharr fuar, fliuch, ocras agus galair. Daoine fásta báite ag crosairí. Chuir teaghlaigh na mairbh faoi thalamh faoi dhálaí chomh trua sin gur líonadh na huaigheanna le huisce agus le láib beagnach chomh tapa agus a bhí siad á dtógáil. Is minic a insítear an Réabhlóid trí fhir ag máirseáil agus cathanna drámatúla. Cuireann The Runaway Scrape i gcuimhne dúinn gur fhulaing mná agus leanaí feachtas fulaingthe freisin.

Sin cuid den fáth a mbaineann an scéal seo roimh an seó, ní ina dhiaidh. Tá Texas Legacy in Lights thar cionn mar go dtuigeann sé seónna, ailtireacht, agus an lucht mothúchánach atá ag Gonzales. Ach ní scéal faoi ghéarchúis amháin é. Is scéal é faoi cén costas a bhaineann leis an dúshlán. Nuair a dhiúltaigh Gonzales an gunna a ghéilleadh, ní hamháin go bhfuair an baile áit sa finscéal. Tháinig sé faoi lé brón, ocras, eitilt, agus briseadh óna chéile den ghnáthshaol. Tá an cath i gcuimhne. Is é an toradh a dhéanann an cath daonna.

Agus tú ag féachaint ar an músaem ag teacht beo san oíche, cuimhnigh nach raibh a fhios ag muintir Gonzales cén deireadh a bheadh lena scéal. Ní raibh a fhios acu go mbuafadh Sam Houston Santa Anna ag San Jacinto mí ina dhiaidh sin, nó go ndéanfaí poblacht de Texas, nó go ndéanfaí Gonzales a atógáil agus a mheabhrú faoi dheireadh. Ní raibh a fhios acu ach go raibh orthu bogadh, sa dorchadas agus sa bháisteach, le leanaí ina n-arm agus neamhchinnteacht os a gcomhair. An rud a mhothaíonn dosheachanta agus iad ag breathnú siar níor bhraith sé dosheachanta agus iad ag siúl air.

Sin é an fáth go bhfuil tábhacht fós ag baint leis an Scríobadh Eitilte. Insíonn sé duit nach raibh in Gonzales ach radharc tosaigh na staire Texas. Ba bhaile é freisin de mháithreacha, iníonacha, baintreacha, agus leanaí a d'iompair an Réabhlóid de shiúl na gcos. Mar sin sula mbreathnaíonn tú ar an solas ag bualadh na cloiche, sos fada go leor le cuimhneamh ar na daoine a d’fhág an talamh céanna seo gan soilse, gan compord, agus gan aon ráthaíocht go bhfillfidís go deo. Éiríonn an seó níos saibhre nuair a bhíonn a fhios agat go bhfuil idir mhisneach agus bhrón ina gcónaí anseo.