Cil û bergên Gonzalesê | Cilên dîrokî bibînin

CILÊN LI GONZALÊ: DI DEMA "WERE Û BIRIN" Û ŞOREŞA TEXASÊ DE ÇI LI CIRIN

Dema ku meriv niştecîhên Gonzales di rojên destpêkê yên Şoreşa Texas de, bi taybetî li dora bûyera "Come and Take It" ya Cotmeha 1835-an, ji bîr mekin ku cil û bergên wan ji yekrengê dûr bûn. Ew ne tenê cîhê wan ê sînor, lê di heman demê de paşnavên wan ên çandî yên tevlihev, tixûbên aborî, û derbasbûna xuyang a ji jiyana niştecîhan berbi şerekî tev-pîvayî jî nîşan dide.

CILÊ ROJANE DE DEMA "WERE Û BIRIN"

Di Gonzales de: Hêvî, Dilşikestin û Qehremanan, cil û bergên mîlîsên herêmî bi hûrguliyên zelal têne vegotin. Piranîya mêran bejik û kirasên nêçîrê û çakêtên nêçîrê li xwe dikirin, cil û bergên pratîkî yên ku li gorî şert û mercên dijwar ên jiyana sînor hatine adaptekirin. Van cil û bergên hanê bi gelemperî ji hêla karanîna û hewayê ve zirav û reng dibûn, ji "zerê berbi berbi reş berbi camî" ve rengekî rengîn diafirand. Ew ne tenê fonksiyona sînor bû - ew pêdivî bû. Cilên wan bi destan hatine çêkirin, tamîrkirin û ji nû ve hatine çêkirin, ne bi girseyî hatine hilberandin.

Serê cil û bergan pir cûda bûn, ku çêj û paşerojên mîlîsan nîşan didin. Hinekan qepsên çermî li xwe kiribûn, ku efsaneya sînorparêzên Amerîkî vedibêjin, hinên din jî sombreroyên bi taca bilind werzîş dikirin, ku nîşanek ji bandora çanda Tejano û nêzîkbûna Meksîkayê ye. Pêlav jî nakok bû. Gelek mêran mokasîn li xwe dikirin -hinek jî ji "çermê þewitî yê malê" çêkirî-di dema ku pêlav kêm bûn. Di rastiyê de, hesabek pêşniyar dike ku dibe ku di tevahiya hêza ku li Gonzales de hatî berhev kirin de yek cotek pêlavên kevneşopî tunebin.

Piranîya wan tifingên fîşekan ên fîşekan, bi kîsikekî fîşekan û qijikê toz li ser sînga wan digirtin. Hema hema her zilamî jî di kembera wî de kêrek hebû, û hinan jî fîşek hilgirtin. Van çekan ne merasîm bûn - ew amûrên zindîbûna li ser sînor û, her ku diçe, şer bûn. Gonzales: Deriyê Şaristaniyê

Gonzales bajarokek sînor bû, ku wekî beşek ji koloniya Green DeWitt hate damezrandin, û ew yek ji rojavatirîn wargehên Anglo-Amerîkî li Meksîkî Texas bû. Vê cîhê ew di navbera axa Comanche û hundurê Meksîkî de herêmek tampon çêkir. Wateya wê du tiştan bû:

Metirsiya domdar a êrîşên Hindistanê û paşê jî tolhildana leşkerî ya Meksîkî.

Binesaziya tixûbdar û gihîştina bazirganiya kêm.

Xelkê Gonzales bi piranî cil û bergên destçêkirî an li malê çêdikirin-çiçik, hiriya malê, û kincên qelew li xwe dikirin. Cil û bergên bikêrhatî, paçkirî û gelek caran ji nû ve dihatin bikaranîn. Wekî ku pirtûka Gonzales: Hêvî, Dilşikestî û Heroes destnîşan dike, pêlav bi pratîkî tune bûn. Di şûna wê de, niştecîhan mokasînên xwemalî bikar anîn, û kulpên ji kelûpelên çermî bigire heya kelûpelên berfireh an jî kulpên hestî, her tiştê ku wan dikaribû bi hev re çêbikira ji tiştê ku peyda bûGonzales hêviyek dilşikestî….

Jinan cil û bergên ji qumaşên ji nû ve hatine çêkirin çêkirin, wekî ku tê dîtin Sarah DeWitt kincek bûkê diçirînin da ku ala "Come and Take It" çêbikin. Berhemên bazirganiyê kêm bûn, û piraniya tekstîl an bi erebeyên ga ji peravê an ji Meksîkayê dihatin anîn - dema ku bazirganiya aştiyane gengaz bû - an jî li herêmê dirûtin û dirûtin.

SAN ANTONIO DE BÉXAR Û KOLONIYA AUSTIN: XETÊN PÊKIRIN Û REWŞA

Naha wê bi San Antonio de Béxar, bajarekî ku ji destpêka salên 1700-an ve hatibû bicîh kirin û wekî kursiyek herêmî ya hêza Meksîkî kar dikir, bidin hev. Wê hebû:

Hêzên leşkerî yên serokatiyê, ku pir caran cilên rêziknameyê hebûn.

Gihîştina xetên peydakirina Meksîkî ku ji Laredo û Saltillo têne.

Civatek ji neviyên Girava Kanarya, Tejanos, û bazirganên ku xwedan torên bazirganiyê yên dirêj-damezrandî bûn.

Niştecîhên Bêxarê gihîştina qumaşên îtxalkirî - pembû, hirî, hetta hevrîşim jî ji bo elîtan hebûn. Dibe ku mêr jelekên hirî, bergên lixwekirî, û finoyên sombreros li xwe bikin, û jinên Tejana dikarin bi cil û bergên rengîn ên geş, rebozos, an mantilayên lace werin dîtin. Her çend li gorî standardên Ewropî ne dewlemend be jî, cûdahiya di birrîn, materyal û qedandinê de dê li gorî niştecîhên sînor ên dijwar tavilê xuya bibe.

Bi vî rengî, Koloniya Austin (San Felipe) nêzîkê Çemê Brazos û Gola Galveston bû, ku ew bi rêyên bazirganiya Anglo-Amerîkî ve bi riya Louisiana û New Orleans ve girêdayî bû. Bazirganan tiştên qediyayî yên mîna calico, bot, pewter, bişkok û tiving anîn, û rûniştvanên dewlemend bi gelemperî modayên Dewletên Yekbûyî yên Rojhilatî diparêzin. Ev der cîhek bû ku hin mêr dikarin kirasên bergên fireh li xwe bikin û jinan jî xwedan çayran û betan bûn.

CIWAN ÇI DIBÊJE ME

Di Gonzales de, cilan dirêjkirina jiyanê bûn-pragmatîk, hişk, bi gelemperî li malê çêkirî. Tivingek, qurmê toz û kêr bi qasî kirasek an pêlavek girîng bûn.

Li San Antonio an Koloniya Austin, cil û berg dikarin statû, nasname û girêdana bi cîhana berfireh re nîşan bidin - sembola têkiliyên bi Meksîka an DY re.

Berovajiyê di navbera niştecihên qehweyî, amade-şer ên Gonzales û gemarên bi siyasî ve girêdayî San Antonio an bazirgan-niştecihên San Felipe de ne tenê dîtbar e - ew îdeolojîk e. Gonzales ji bo pêşandanê li xwe nekiribû. Ji bo parastinê cilên xwe li xwe kiribûn.

CILÊN JIN Û ZAROKAN

Di dema Runaway Scrape de di 1836-an de, dema ku gelek malbatên Gonzales li ber artêşa pêşveçûyî ya Santa Anna reviyan rojhilat, cil û bergên wan jî şahidiyek dijwar a dijwar bû. Barana cemidî û heriyê cil vediguherandin xetereyên jiyanê. Betaniye û cil û berg di şevekê de cemidî. Piraniya rûniştvanan pêlavên çerm ên rastîn tune bûn; di şûna wê de, wan mokasînên xwemalî li xwe dikirin, ku pir caran di nav wan de dihatin avdan û bi zorê li hev digirtin. Zarok bê pêlav di nav ava heta çokan de dimeşiyan, û mirovan ji bo ku barê xwe sivik bikin, paleyên kincan li ser rê hiştin.

Van hûrguliyan berevajiyê hişk di navbera jiyanê de di dema pevçûna "Come and Take It" de di Cotmeha 1835-an de û wêranbûna destpêka 1836-an de destnîşan dikin. Di Cotmehê de, rûniştevan hîna li ser êrişê bûn - yekgirtî, birûmet û serbilind. Di meha Adarê de, ew penaberên şikestî bûn, cil û bergên wan sembola gelê ku ji ber şer, hewa û tirsê zirav li xwe kiribûn.

LI BER ÇAWA ÇAWA GUHERÎN LI BER ŞOREŞÊ PÊŞVE KIR

Cil û bergên hêzên Texian bi mezinbûna şoreşê re hinekî pêş ket. Di dema kampanyayên fermî de - mîna Dorpêça Bexar û meşa berbi San Jacinto - hin leşker bi cil û bergên mîna mîlîsan, di nav de pantolonên pembû, kirasên ketan, û kirasên hirî, bi taybetî ger piştgirîya wan ji bajarên dewlemendtir an jî xêrxwazan hebe. Lêbelê, hingê jî, standardîzasyon bi rastî tune bû. Berevajî artêşek neteweyî ya fermî, Texsiyan nebûna yekrengiyê. Gelek şervanan cil û bergên nêçîrê li xwe kirin, dema ku yên din kelûpelên leşkerî yên bi şêwaza Meksîkî, wek serape, sîwarên siwaran, an bandoliers bi dest xistin - nemaze yên mîna leşkerên Tejano yên di bin Juan Seguín de.

Wekî ku Stephen Hardin di Iliada Texian de destnîşan dike, "Cil û bergên Teksî bi qasî rêzên wan cihêreng man." Ji sînorên Îngilîstan-Amerîkî yên bi çerm heta Tejanosê bi çakêtên xêzkirî û şapikên şêlû, Artêşa Texian perçeyek ji kesayet û nasnameyan bû.

WÊ HEMÛ WÊ ÇI

Tiştê ku mêr û jinên Gonzales li xwe kirin ne tenê pratîk bû - ew sembolîk bû. Nebûna pêlavan, çermê talankirî, mokasînên xwemalî: hemûyan behsa îhtîmala xwe, berxwedêrî û nerazîbûna xav dikirin. Cil û berg bû cureyek vegotina dîtbarî. Berevajî artêşên nûjen, cil û berg tune bû - lê di wê yekitiya hişk de, ku ji çermê çîpkirî û ji cilê malê hatî çêkirin, ew mîna miletek xuya dikirin ku dixwazin li ser tiştekî bisekinin, her çend neçar bûn ku wiya bi lingên tazî bikin.

Dibe ku xuyabûna wan ne li gorî ya leşkerên profesyonel be, lê ew rastiyek sînor nîşan da: mirovên amade ne ku malên xwe bi her tiştê xwe biparêzin. Û ew - mîna topa ku wan red kirin ku bidin - tiştek hêjayî bîranînê bû.